سپس خداى متعال ، هر بار دستور مىداد كه هسته‌ها را بكارد و نوح نيز هفت مرتبه آنها را كاشت و هر مرتبه طايفه‌هايى از مؤمنان از دين بر مىگشتند ، تا آن كه هفتاد و چند نفر بيشتر باقى نماندند . آن گاه خداى متعال ، وحى فرمود كه : " اى نوح ! هم‌اكنون صبح روشن از پس شب تار دميد و حقّ محض و صافى شده ، از ناخالص و كدر آن جدا شد ؛ زيرا بدطينتان از دين بيرون رفتند . اگر من كفّار را نابود مىكردم و اين طايفه‌هاى از دين بيرون شده را باقى مىگذاشتم ، به وعدهء خود در بارهء مؤمنانى كه در توحيد ، بااخلاص و به رشتهء نبوّت تو متمسّك بودند ، وفا نكرده بودم ؛ زيرا من وعده كرده بودم كه آنان را جانشين زمين كنم و دينشان را استوار سازم و ترسشان را به امن بدل نمايم تا با رفتن شك از دل آنان عبادت من خالص شود . و چگونه اين جانشينى و استوارى و تبديل ترس به امن ممكن بود ، در حالى كه ضعفِ يقينِ از دين بيرون شدگان و خبث طينت و سوء سريرت آنها - كه از نتايج نفاق است - / و گم‌راه شدنِ آنها را مىدانستم ، و اگر رايحهء سلطنت مؤمنان را آن هنگام كه ايشان را جانشين زمين مىنمايم و بر تختِ سلطنت مىنشانم و دشمنانشان را نابود مىسازم ، استشمام مىكردند ، باطن نفاقشان را مستحكم و دشمنى با برادرانشان را آشكار مىكردند و در طلب رياست و فرماندهى ، با آنها مىجنگيدند و با وجود فتنه‌انگيزى و جنگ و نزاع بين ايشان ، چگونه تمكين و استوارى در دين و اعلاى امرِ مؤمنان ممكن خواهد بود ؟ ! خير ؛ چنين نيست « [ اكنون ] در حضور ما و طبق وحى ما ، كشتى بساز » " » . امام صادق عليه السلام فرمود : « قائم عليه السلام نيز چنين است ؛ زيرا ايّام غيبت او طولانى مىشود تا حقّ محض و ايمانِ صافى شده ، از كدر آن مشخّص شود و هر كس از شيعيان كه طينت ناپاك دارد ، از دين بيرون رود ؛ كسانى كه ممكن است آن گاه كه استخلاف و تمكين و امنيّت منتشر شده در عهد قائم عليه السلام را احساس كنند ، نفاق ورزند . . . . امّا عبد صالح - يعنى خضر - ، خداى متعال ، عمر او را طولانى ساخته است ؛ ولى نه به